Ergens in de jaren tachtig deden mijn Eef en ik mee aan een treinreis van Istanbul naar het uiterste oosten van Turkije, met hier en daar een overnachting in een hotel of pension, gevolgd door een wandeling in de omgeving.
Ons gezelschap telde zestien personen plus een reisleider. Aangekomen in een stad waarvan ik de naam ben vergeten liepen we naar de rij taxi’s voor het station met het voornemen ons en de bagage te verdelen over vijf of zes van de taxi’s die in een lange rij voor het station stonden te wachten.
Maar dat kon niet. De man die voor aan het rijtje stond vroeg ons even te wachten, scheurde weg en kwam binnen enkele minuten terug met een rij andere taxi’s, allemaal bestuurd door ooms en neven. De andere chauffeurs in de rij wachtenden protesteerden niet: ze zouden hetzelfde hebben gedaan.
Tijdens één van de trein-etappes raakte ik in gesprek met een Turkse student. Hij vroeg mij naar de mogelijkheden voor emigratie naar Nederland omdat hij, na voltooiing van zijn studie, geen kans had op werk omdat hij geen oom of neef had die hem waar dan ook binnen de overheid of semi-overheid aan een baan zou kunnen helpen.
Ook in de jaren tachtig werden in mijn woonplaats zonen van Turkse immigranten gekozen tot leden van de gemeenteraad, één voor het CDA , één voor de PvdA. Ze zijn beide bezweken onder de druk van een achterban die verkeerde verwachtingen had van hun positie in het plaatselijk bestuur.
In enkele gemeenten, bijvoorbeeld Enschede, Helmond en Eindhoven, hebben zonen of dochters van immigranten op 3 maart van dit jaar via voorkeursstemmen plaatsen in gemeenteraden veroverd die aanvankelijk waren bedoeld voor kandidaten met een Nederlanderse stamboom. Ik vrees dat al die gekozen ooms en neven hun achterbannen niet zullen bieden wat er van hen wordt verwacht.
Gerda
Wat doe je als Kamerlid in een demissionair tijdperk? Je hangt wat rond en krabt wat aan je kont. Af en toe draaf je op om een onderwerp controversieel te verklaren en verder cross je ’s avonds door het land om hier en daar een verkiezingspraatje te houden in een achterafzaaltje van een door rook en bier doortrokken dorpscafé waar de plaatselijke afdeling van jouw partij een bijeenkomst heeft georganiseerd. Na afloop neem je een plaatselijke lekkernij in ontvangst en scheur je door de nacht naar huis. Gelukkig kun je uitslapen want waarom vroeg opstaan in een demissionair tijdperk?
En dan is daar opeens vanuit het niets: GERDA!!!!!!!!! De glossy van het ministerie van Landbouw. Het is meteen alle hens aan dek om deze zelfverheerlijking van een demissionair minister en haar partij op kosten van de belastingbetaler keihard aan de kaak te stellen.
Zijn ze helemaal belatafeld daar op landbouw? Vier ton kost het. Dat is maar twee kwartjes per huishouden zeggen de medewerkers van het ministerie. Een koopje als je twee miljoen mensen bereikt, zeggen ze. (Waarmee ze onmiddellijk de schandalig hoge prijzen doorprikken die normaal voor een glossy moeten worden betaald.) Schande, schande, schande wordt er Kamerbreed geroepen. Het is een CDA-verkiezingsstunt!! De partij moet het uit eigen kas betalen.
Is het echt reclame voor een partij als je je minister op de voorpagina zet in een oranje pakje dat nog het meest doet denken aan een middeleeuws jack van een schildersgezel? En heeft ze niet een verfkwast in de hand? Nee, het is haar amazone-outfit, zo lees ik.
Maar daar gaat het niet om, het gaat om de inhoud, zeggen ze op het ministerie. Tuurlijk, de meeste meesten lezen de Playboy ook om de interview. Een glossy gaat om de plaatjes, dat zou zelfs de domste landbouwvoorlichter moeten weten. Voor de inhoud lezen we wel zo’n saaie naar inkt stinkende krant waarvan je ook nog eens vieze vingers van krijgt.
En het ergste van alles, het allerergste is dat ik geen abonnement heb op de Libelle. Ik zie dus helemaal niks terug van mijn belastingcenten. IK WIL OOK EEN GERDA!!!!!!!!!!!!
Dikke
(gastcolumn van Ab Klaassens)
Er was eens een jongetje met de naam Dikke. Hij groeide op ergens in een Zeeuws dorpje, in een huisje onderaan een dijk.
Dikke was een leergierig jongetje, met veel belangstelling voor woorden. Hij droeg altijd zo’n groen welpenpetje en een veelkleurig repeteervulpotlood als een zwaard aan zijn zijde. Alle woorden die hij hoorde schreef hij op in een dik schrift met stijve kaft, keurig net op alfabet. En waar mogelijk schreef hij ook op wat die woorden betekenden.
Zorgen had hij niet; alleen het wekelijks bezoek van zijn peetoom bracht hem van zijn stuk. Want de peetoom tracteerde hem bij elk bezoek op hetzelfde kunstje: als Dikke hem beleefd een handje gaf liet oom een scheet knallen waarvan de ruiten rinkelden. “Brune bonen jongen, ja daar komt ’t van, en met veel uien” legde peetoom uit. Dikke liet zijn moeder wel merken dat hij z’n peetom liever niet wilde ontmoeten, waarop zij besloot hem tijdig te waarschuwen: “Dikke, daar komt je peetoom aan.”
Dikke noteerde daarom in zijn stijf gekafte schrift: “petomaan”, iemand die een ziekelijke behoefte heeft om voor z’n plezier scheten te laten.
“Petomaan” tref je dan ook aan in het bekendste en grootste woordenboek van Nederland, vernoemd naar Dikke met de familienaam Van Dale.
Sax
“Elke keer als ik de naam Emile Roemer hoor,” zei een collega, “vraag ik me af: welk hoofd hoort daar ook alweer bij?” Domme collega? Nee, mensen om hem heen zeiden dat ze hetzelfde hadden. Roemer trad nooit zo op de voorgrond.
Vanaf vrijdag is dat anders. Roemer is de Nieuwe Leider van de Socialistische Partij. Onzen Emile wordt nu overal geportretteerd. En wat blijkt: hij heeft een vrolijk hoofd.
Zoals te doen gebruikelijk wordt bij het portretteren een aantal opmerkelijke dingen uitvergroot. Zo lezen wij overal dat Emile saxofoon speelt in een dweilorkest. In Brabant zijn meer politici die in een dweilorkest spelen dan wel op een andere manier een prominente rol spelen tijdens carnaval. Zij weten hoe zij even afstand moeten nemen om daarna weer bloedserieus aan de openbare zaak te kunnen werken. Maar voor Hollanders is dat een curiositeit.
Omdat Emile sax speelt en een vrolijk hoofd heeft (bijna net zo vrolijk als Jack de Vries) zie ik de bui al hangen. Daarom een tip voor de elke Hilversumse presentatoojjj: het bespelen van een saxofoon in een dweilorkest zegt niets over iemands muzikale kwaliteiten. Dus een uitdrukkelijke uitnodiging aan de Nieuwe Leider om omwille van de kijkcijfers de sax ter hand te nemen hoeft niet per se tot een virtuoze riedel te leiden.
Dat neemt niet weg dat iemand die een blaasinstrument bespeelt een streepje voor heeft. In het orkest zijn blazers de gangmakers. Het is een typisch slag volk. Tijdens het concert spelen ze de sterren van de hemel. Na het concert, als de eerste violist en zijn mede-strijkers zich huiswaarts haasten voor een kopje groene thee en een mariakaakje, duiken de blazers de kroeg in voor bier en bitterballen. Volgens mij zijn zij de grondleggers van de uitdrukking: effe uitbloaze . . .
Ook in andere opzichten is het bespelen van een saxofoon een kwaliteit die een politicus van pas kan komen. Zeg eens eerlijk, wat herinnert u zich van de VVD-coryfee Hans Dijkstal?
Nee, ik denk dat de combinatie van Brabantse nuchterheid, een vrolijk hoofd en een saxofoon wel eens een gouden greep zou kunnen zijn voor de SP.
Vocalies (103)
(Door Marlies)
Er is een nieuwe radiopodcast met klassieke muziek. Klik hier .
Zo af en toe lees ik ook nog eens boeken over klassieke muziek. Bij het zoeken naar iets anders kwam ik het boek ‘Can’t help singing’ tegen van en over de sopraan Eileen Farrell. Ik dacht: mooie aanleiding om eens iets te doen wat ik op Vocalies nog nooit gedaan heb: een boekbespreking.
Sopraan Eileen Farrell (1920-2002) was een van de groten van de vorige eeuw, maar was gewoon lekker aan het werk terwijl de andere diva’s voor roddel en achterklap zorgden en daardoor is ze minder bekend. Ik dacht mezelf eens een plezier te doen en kocht het boek. Het is in het Engels, maar het leest als een trein. En al lezend steeg mijn respect voor deze heerlijke no-nonsense sopraan, die behalve uitstekend opera en lied, ook heel goed pop en jazz zong.
Je hebt wel eens van die uitstapjes van klassieke zangers naar pop (of andersom, zoals ik laatst al eens schreef) en meestal gaan je tenen krullen, maar bij Farrell was dat (in ieder geval bij mij) niet het geval; ze zet gewoon een ander knopje aan en laat het knopje voor timing en goeie smaak aan. Geweldig. Daarom even een kort biografietje en de tip: lees het boek: het loopt als een trein, is met de nodige humor en relativiteitszin geschreven en je pikt er hier en daar nog interessante tips uit over zangtechniek, zoals op blz. 56, waar ze een aardige beschrijving van ademsteun heeft opgenomen.
Ik kan me uit mijn zingend leven herinneren dat je soms enorm kon worstelen, zowel als leerling als als pedagoog, met een technisch probleem, en dan komt er een andere pedagoog en die zegt hetzelfde, maar net op een andere manier en huppekee, het kwartje valt… Kennudat? Zo ook bij Farrell, ik lag in bed terwijl ik het las en deed even na wat ik dacht dat zij bedoelde en floep de adem schoot op zijn plaats (en bleef daar ook en da’s de kunst bij ademsteun: laag inademen en de adem laag houden).
Haar ijzeren discipline en techniek stelde haar in staat tot op zeer hoge leeftijd door te zingen, in alle genres. Er is een ontroerend filmpje op You tube, waar ze begeleid door Leonard Bernstein (jawel, de grote meester himself!) een prachtige song uit ‘On the town’ zingt; je hoort haar leeftijd niet. En haar verhalen over The Met en de mensen die ze daar ontmoet zijn hilarisch en soms dodelijk analytisch. Het meest significante verhaal (sorry, vreselijk woord…) was wel haar ontmoeting met Maria Callas. Ze zag La Callas zitten in een restaurant, kende haar nauwelijks, maar merkte op dat Maria er wel heel verloren bijzat. Dus riskeerde ze een arrogante snauw van de diva en ging toch maar even een handje geven. Callas was duidelijk opgelucht aanspraak te hebben en ze praatten een half uurtje, waarop Eileen terug moest naar de gast met wie ze binnen gekomen was. Toen ze het restaurant later verliet zat Callas er nog… alleen…
Lekker no-nonsense getrouwd met een New Yorkse politieman en twee kinderen koos ze er uiteindelijk voor niet meer aan The Met te werken omdat ze niet de slechte sfeer kon (iets waar The Met tegenwoordig nog steeds berucht om is…). Mevrouw Farrell was dan liever thuis bij haar man en kinderen en deed liever iets leuks met de vrienden als op het toneel staan van The Met. Lekker puh… ik hou daar wel van…
Kortom: ik sloot Eileen Farrell, unbekannterweise in mijn hart nadat ik de laatste pagina gelezen had en ik weet bijna zeker dat u dat ook zult doen als u besluit het boek te lezen.
‘Can’t help Singing’,The life of Eileen Farrell, door Eileen Farrell en Brian Kellow
ISBN-nummer: I55553-406-6
Ik heb nog een boek liggen ‘Professioneel zingen voor iedereen’. Dat is me toch een pil! Daar heb ik dus nog even tijd voor nodig, maar in de nabije toekomst kom ik daar ook nog op terug.
In het filmpje de opname van Farrell waar ik het eerder in dit stukkie over had…
Almere bedankt!
Iemand twitterde vannacht: Je kunt Almere toch gewoon weer onder water zetten. Dat lijkt mij een heel slecht plan. Een Hollander geeft nooit gewoon een stuk land op dat hij met veel pijn en moeite aan het water heeft ontworsteld.
Het is ook een veel te draconische maatregel om te voorkomen dat een stukje nieuw land in handen valt van de PVV. Dan nog liever zou ik dit stukje koninkrijk, zonder welke wij ook honderden jaren een welvarende natie waren, aan de heer Wilders cadeau doen, mits hij ons belooft dat hij zijn invloed tot die polder zal beperken.
In de overdracht nemen wij natuurlijk wel een ruimhartige clausule op waarin staat dat die Almeerders die niet op hem gestemd hebben, danwel zij die voor hun welzijn vrezen na de machtsoverdracht, welkom zijn aan deze zijde van het water.
Probleem opgelost, zou ik zeggen. Zo zal het niet gaan.
Maar waarom zou je Almere dan onder water zetten. Om Wilders dwars te zitten? Dat is een stoomboot, die blijft drijven. Om de Almeerders te straffen omdat zij een man in het zadel helpen die mensen vrees inboezemt? Dat was wel hun goed recht. En zeg nou eerlijk, in deze mediacratie is het toch begrijpelijk dat je op de PVV stemt als tientallen cameraploegen in je nek hijgen omdat ze dat van je verwachten.
Nee, laten we Almere en Den Haag dankbaar zijn. Zij hebben gisteren laten zien wat ons op 9 juni kan overkomen. Namelijk dat de PVV de grootste partij wordt en het land daarmee regelrecht in de afgrond dondert. Door de winst van de PVV versnippert de macht van de andere partijen en zal het schier onmogelijk worden een samenwerking te smeden die ons door de economische chaos leidt.
Het wordt een horrorscenario. Vooral als de coalitiebesprekingen in Almere mis gaan. Bijvoorbeeld omdat Wilders daar buiten de bestuurlijke boot valt. Het zou mij niet verbazen als hij daar willens en wetens op aanstuurt om vanuit een slachtofferrol de sleep kiezers aan zijn reet nog langer te kunnen maken.
Ik maak mij nu oprecht grotere zorgen over dat scenario dan over de veiligheid waarvan Wilders de hoeder is en waarover ik mij ook wel eens zorgen maak. Het lijkt me toch sterk, dat ik daarin de enige ben.
Almere bedankt. Den Haag bedankt. Jullie hebben net op tijd je punt gemaakt.
Duider
Het spel is op de wagen. Mijn omroeppie maakt zich op voor twee verkiezingenuitzendingen, op radio en op TV. Donderdagmorgen van 06.00 tot 10.00 op radio en van 07.15 tot 09.15 uur op televisie. Brabants Kiest heten de uitzendingen, want wij laten ons niet ondersneeuwen door landelijke thema's.
Vooral de TVuitzending is een operatie die volgens mij in de geschiedenis van de Kempische Draadloze niet eerder is vertoond. Live vanaf twee plekken in de provincie.
Alle verloven zijn ingetrokken. Ons is gevraagd om veel vitaminen te slikken want ziek worden is er niet bij. En als u vandaag in Brabant nog steeds auto’s ziet rijden alsof er een meter ijs ligt dan zijn wij het. Voorzichtigheid is troef.
Naast mijn gewone werk ben ik vooral aan het bijlezen, want voor mij is de rol van duider weggelegd. Ik moet op radio en televisie uitleggen waarom u gestemd heeft zoals u gestemd heeft.
In de radiouitzending schuif ik donderdagmogen aan om tien over het hele uur. Dat is voor de algemene verhalen. Voor TV is mijn bijdrage om 08.20 uur toegespitst op de situatie in mijn eigen stadsie Den Bosch.
Dat is allemaal morgenvroeg. Vandaag ben ik ook nog om 07.00 uur begonnen. En eigenlijk moet ik vanavond laat alweer beginnen om me voor te bereiden. Ik ben er nog steeds niet nuit wanneer ik moete slapen.
Dat wordt dus waarschijnlijk donderdagmiddag. O nee, want deze week komt de werkster voor het eerst op donderdagmiddag. Nou ja, waar moet ik nog dan nog maar een oplossing voor vinden. Ik voel me net een minister in de terminale politieke fase.
Nieuwe namen
Het is lang geleden dat ik mijn namenlijst heb bijgewerkt. Dat is geen desinteresse, de aanvoer stokt een beetje. Misschien is er een verzadiging van het aantal mensen met een naam die een link heeft hun beroep.
Ik kreeg Gelkhinge een grappige combinatie toegestuurd in de vorm van een heel oude advertentie. Die riep mensen op hun urine te laten onderzoeken. En dat gebeurde door de firma Spetter. Daar kan ik wel hartelijk om lachen.
Wat te denken van mevrouw Wildebeest, Hoofd facilitaire dienst van safaripark Beekse Bergen.
Ook zo’n typische combinatie: een vermogensbeheerder die Janus Capital heet.
Een naam die we vaak tegenkomen maar die bij mij pas laat een kwartje liet vallen is royalty-watcher Peter van der Vorst.
Of plastisch chirurg dr. Moojen. Je mag toch hopen dat hij zijn naam eer aan doet.
We zijn dankzij de stijgende temperaturen al weer bijna vergeten hoe we met onze auto’s en fietsen door de winter zijn geglibberd. Toen was het grappig dat woordvoerder van Rijkswaterstaat met betrekking tot het strooien meneer Slippens heet.
We hadden laatst in onze uitzending aandacht voor mevrouw dr. Bisschops van de Universiteit van Utrecht. Zij houdt zich onder meer bezig met nieuwe spiritualiteit en de situatie van pastors in de moderne tijd. Dat zouden meer bisschoppen moeten doen.
En last but not least Boy de Bok. Hij kwam negatief in het nieuws. Hij was beheerder van een dierenparkje in Veghel en werd ontslagen omdat hij wat regels zou hebben overtreden.
